අනුෂි මගේ බිරිඳ 01 වල් කතා - Anushi mage birinda wal katha
කොළඹ අහස හැන්දෑවේ රන්වන් පාටින් දිදුලන්න පටන් අරන් තිබුණා. නිවාඩු දවසක නිස්කලංක බව සංජීව සහ අනුෂිගේ සොඳුරු කැදැල්ලටත් අමුතුම හැඟීමක් එකතු කරලා. නිවස ඇතුළේ වායු සමනය කරපු සීතල එක්ක, අනුෂිගේ කාමරයෙන් එන සුවඳ විලවුන් සුවඳ මුළු ගේ පුරාම පැතිරිලා.
*අනු, තව කොච්චර වෙලා යයිද? අපි හතට කලින්වත් එතනට යන්න ඕනේ. නැත්නම් ඩිරෙක්ටර්ලා ඇවිත් ඉඳියි," සංජීව කාමරයේ දොරට තට්ටු කරමින් ඇහුවා. ඔහු දැනටමත් නිල් පාට ඉරි වැටුණු කමිසයකුත්, කළු කලිසමකුත් ඇඳලා, ඔරලෝසුවත් බැඳලා ලෑස්ති වෙලා හිටියේ. බැංකු නිලධාරියෙක් විදිහට ඔහුගේ ඒ පිළිවෙළ පෙනුම හැමදාමත් වගේ කැපී පෙනුණා.
"තව විනාඩි පහයි අයියේ, මේ කොණ්ඩේ හදාගන්නකල් විතරයි," ඇතුළෙන් අනුෂිගේ හුරතල් හඬ ඇහුණා.
සංජීව සාලයට ගිහින් සෝෆා එකේ වාඩි වුණා. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ ආදරණීය ඉවසීමක්. ඇය සාදයකට ලෑස්ති වෙන්න කොච්චර වෙලා ගන්නවද කියලා ඔහු දන්නවා. ඒත් ඇය ලෑස්ති වෙලා එද්දී තියෙන සිරියාව දකිද්දී ඒ හැම ඉවසීමක්ම අමතක වෙනවා. අවුරුදු තුනක් එකට හිටියන්, ඇයව දකින හැම වෙලාවකම ඔහුගේ හිතට අමුතුම සතුටක් එනවා.
ටික වෙලාවකින් කාමරයේ දොර ඇරුණා. සංජීවගේ දෑස් එක්වරම පුදුමයෙන් විසල් වුණා.
අනුෂි ඇවිත් හිටියේ ඇගේ රතු පාට පාටී ඩ්රෙස් එකෙන්. එය සේද රෙද්දෙන් මහපු, ඇගේ පිරුණු සිරුරට (curvy body) හොඳටම ගැළපෙන, ඇගේ හැඩය මනාව ඉස්මතු කරන ඇඳුමක්. එය උරහිස් විවෘත, තරමක් ගැඹුරු ගෙල ප්රදේශයක් සහිත එකක් වූ අතර, ඇගේ රන්වන් පැහැති සම රතු පාටත් එක්ක අමුතුම දීප්තියක් ලබා දුන්නා. ඇගේ දිගු, කළු කෙස් කළඹ එක පැත්තකට දමා තිබූ අතර, සරල නමුත් ආකර්ෂණීය මේකප් එකක් ඇගේ මුහුණේ අහිංසක, ඒත් ඒ වගේම දඟකාර පෙනුම වැඩි කරලා තිබුණා. කළු පාට උස් අඩි පාවහන් යුගලක් සහ සරල රන් ආභරණ කට්ටලයක් ඇගේ රූපයට සම්පුර්ණ බවක් එකතු කරලා.
දැන් අවුරුදු 32ක පරිණත තරුණියක් වුණු අනුෂි, ඇගේ තාරුණ්යයේ උපරිම සුන්දරත්වයෙන් බැබළුණා. ඇය ඇඳ සිටි නද රතු පැහැති දිගු ඇඳුම ඇගේ පිරුණු සිරුරට (curvy body) හරියටම ගැලපී තිබුණේ ඇගේ හැඩය නොසඟවා ප්රදර්ශනය කරමින්. ඇඳුමේ පපුව ප්රදේශය තරමක් ගැඹුරට විවෘතව තිබූ අතර, එක් පැත්තක වූ දිගු පැල්මෙන් ඇගේ සුසිනිඳු කකුල නිරාවරණය වුණා. ඇගේ රන්වන් පැහැති සම රතු පාටත් එක්ක මුසු වෙලා අමුතුම සරාගී පෙනුමක් ලබා දී තිබුණා.
ඇගේ දිගු කළු කෙස් කළඹ එක පැත්තකට දමා තිබූ නිසා ඇගේ බෙල්ලේ සහ උරහිස්වල ලාලිත්යය තවත් වැඩි වුණා. සංජීව සෙමින් ඇය ළඟට ගොස් ඇගේ ඉඟටිය වටා අත තබද්දි, අනුෂි කණ්ණාඩියෙන් තමන්ගේ රූපය දෙස බලා ආදරණීය සිනහවක් පෑවා. ඇගේ වයසත් එක්ක ලැබුණු ඒ පරිණන සුන්දරත්වය ඕනෑම පිරිමියෙකුගේ හද ගැස්ම වැඩි කරවන සුළුයි.
සංජීවට ඇසිපිය හෙළන්නත් අමතක වුණා. ඔහු කිසිම දවසක අනුෂිව මේ නරම් ආකර්ෂණීය, මේ තරම් සරාගී විදිහට දැකලා තිබුණේ නැහැ.
"ඇයි අයියේ... මොකද මෙහෙම බලන්නේ? ඇඳුම කැතද?" අනුෂි ලැජ්ජාවෙන් සිනාසෙමින් ඇහුවා. ඇය එතැන තිබූ කණ්ණාඩියෙන් නැවතත් තමන්ගේ පෙනුම බැලුවා.
සංජීව සෝෆා එකෙන් නැගිටලා ඇය ළඟට ගියා. ඔහුගේ දෑස්වල නිබුණේ අසීමින ආදරයක් සහ පුදුමයක්. කැත... කැතද? අනේ මන්දා අනු, ඔයා අද දේව දුනිකාවක් වගේ. මම හිතුවේ නැහැ මේ ඩ්රස් එක ඔයාට මෙච්චර ලස්සන වෙයි කියලා. ඔයා ඇත්තටම..." ඔහුට වචන නැති වුණා.අනුෂිගේ මුවට ආදරණීය සිනහවක් ආවා. ඇය සංජීවගේ කමිසයේ බොත්තමක් හදමින්, "තැන්ක් යූ අයියේ. මම හිතුවා ඔයාට මේක කැත වෙයි කියලා. ඔයාගේ ඔෆිස් එකේ අය ඉස්සරහා මාව ලැජ්ජා වෙයි කියලා මම බයෙන් හිටියේ."
"පිස්සුද අනු. ඔයා අද මුළු පාටියෙම ඉන්න ලස්සනම කෙනා වෙනවා. හැමෝම බලයි ඔයා දිහා, සංජීව ඇගේ කම්මුලක් ආදරයෙන් පිරිමදිමින් කිව්වා. ඒත් ඔහුගේ හිතේ පොඩි අසහනයකුත් ඇති වුණා. ඇය මේ තරම් ලස්සනට, මේ තරම් ආකර්ෂණීය විදිහට ඇඳගෙන යද්දී, ඔෆිස් එකේ ඉන්න අනිත් පිරිමි ඇය දිහා බලන විදිහ ඔහුට හිතාගන්න පුළුවන්.
" යමුද එහෙනම්?" අනුෂි ඇගේ පර්ස් එක අතට ගනිමින් ඇහුවා.
සංජීව හුස්මක් ඉහළට ගත්තා. " යමු. හැබැයි මට පොරොන්දුවක් වෙන්න ඕනේ."
" මොකක්ද?" අනුෂි ඇස් ලොකු කරලා ඇහුවා.
" පාටියෙදී මගේ ළඟින්ම ඉන්න ඕනේ. කවුරු මොනවා කිව්වත්, කවුරු බැලුවත්, ඔයා මගේ විතරයි කියලා අමතක කරන්න එපා." සංජීවගේ හඬේ පොඩි බැගෑපත් ගතියක් තිබුණා.
අනුෂි හිනා වුණා. "අයියේ... ඔයා තාමත් අර පරණ සංජීවමයි. මම කවදාවන් ඔයාට වරදක් කරන්නේ නැහැ මම ඔයාට කොච්චර ආදරේද කියලා ඔයා දන්නවනේ." ඇය සංජීවගේ අතින් අල්ලා ගත්තා.
"මම දන්නවා අනු, මම ඔයාව විශ්වාස කරනවා. ඒත්... ඔයා අද මාව හැම අතින්ම පුදුම කළා. "
ඔවුන් දෙදෙනා නිවසින් පිටතට ආවා. සංජීවගේ කාර් එක ගරාජ් එකේ තිබුණා. සංජීව දොර ඇරලා අනුෂිට වාඩි වෙන්න උදව් කළා. ඇගේ රතු ඇඳුමේ වාටිය කාර් එකේ දොරට හසු නොවෙන සේ ඇය එය හරිගස්සා ගත්තා.
කාර් එක පාරට දාද්දී සංජීවගේ හිතේ තිබුණේ මිශ්ර හැඟීමක්. එක් අතකින් ඔහු ඇගේ සුන්දරත්වය ගැන ආඩම්බර වුණා. අනිත් අතින්, ඒ සුන්දරත්වය නිසා ඇතිවිය හැකි අනතුරු ගැන පොඩි බයක් ඇති වුණා. ඔහු අනුෂිව කොච්චර විශ්වාස කළත්, සමාජය ගැන ඔහුට විශ්වාසයක් තිබුණේ නැහැ. විශේෂයෙන්ම කවුරු හරි ඇයව " වැරදි විදිහට " දකීවි කියලා ඔහුට බයක් තිබුණා.
"අයියේ, අපි යන තැන කොහොමද? ඩිරෙක්ටර්ලා එහෙම ගොඩක් ඉන්නවද?" අනුෂි කතාවට මුලපිරුවා.
"ඔව් අනු, හැමෝම එනවා. අපේ බැංකුවේ ලොකුම අය. ඒකයි මම කිව්වේ අපි වෙලාවට යන්න ඕනේ කියලා. ඔයා බය වෙන්න එපා, මම ඔයාගේ ළඟින්ම ඉන්නම්."
කාර් එක කොළඹ නගරයේ ආලෝකයන් අතරින් වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදුණා. සාදය පවත්වන සුඛෝපභෝගී හෝටලය ළඟට එද්දි එතැන තිබූ කාර් ප්රමාණය දැකලා අනුෂිගේ හිතේ පොඩි චකිතයක් ඇති වුණා. ඇය කාර් එකේ වීදුරුවෙන් තමන්ගේ රූපය නැවතත් බැලුවා. ඇය දන්නවා ඇය ලස්සනයි කියලා. ඒත් අද හැමෝම ඉස්සරහා ඇය කොහොම පෙනෙයිද ?
"අපි ආවා," සංජීව කාර් එක නතර කරමින් කිව්වා. ඔහු බැහැලා ගිහින් අනුෂිගේ දොර ඇරියා.
අනුෂි කාර් එකෙන් බැස්සා. හෝටලයේ ප්රධාන දොරටුව ළඟ තිබූ ආලෝකයන් ඇගේ රතු ඇඳුම මත වැටෙද්දී, ඇය මුළු ප්රදේශයම ආලෝකවත් කරනවා වගේ පෙනුණා. සංජීව ඇගේ අතින් අල්ලාගෙන, හෝටලය ඇතුළට පිය නැගුවා. ඔවුන්ගේ ජීවිතය සම්පුර්ණයෙන්ම වෙනස් කරන්න යන ඒ සාදයට ඔවුන් ඇතුළු වුණේ ඒ විදිහටයි.
හෝටලයේ ප්රධාන ද්වාරයෙන් ඇතුළු වෙද්දීම වායුසමනය කළ සිසිලසන් එක්ක මුසු වුණු මිල අධික සුවඳ විලවුන් සුවඳ මා වෙත ඇදී ආවා. මගේ වම් අතේ එල්ලීගෙන සිටි අනුගේ දැන වෙවුලනවා මට දැනුණා. මම ඇගේ අන මදක් නද කරලා ඇයට විශ්වාසයක් දෙන්න උත්සාහ කළා.
"බය වෙන්න එපා අනු, මම ඉන්නවනේ," මම ඇගේ කනට කරලා හෙමින් කිව්වා.
ඇය මද සිනහවක් පෑවත්, ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ නොසන්සුන් බවක්. ශාලාව මැද තිබූ විශාල පහන් කූඩුවල ආලෝකය ඇගේ රතු ඇඳුම මත වැටෙද්දී ඇය සාමාන්ය ගැහැනියකට වඩා දේව දූතිකාවක් වගේ පෙනුණා. මට ඒ මොහොතේ දැනුණේ ලොකු ආඩම්බරයක්. ඒත් එක්කම, ශාලාව පුරා විසිරී සිටි මිනිසුන්ගේ බැල්මවල් එකවරම අප දෙසට යොමු වෙද්දී මගේ හිතට ඇති වුණේ විස්තර කරන්න බැරි බයක් අඩෝ සංජිව ! උඹ මේ තරම් ලස්සන වයිෆ් කෙනෙක්ව හංගගෙනද හිටියේ?" මගේ බැංකුවේ සමීපතම මිතුරන් කිහිප දෙනෙක් අප වෙත ආවේ ලොකු හිනාවකුත් එක්ක.
"මේ මගේ වයිෆ්, අනුෂි. අනු කියලා තමයි ගෙදරට කියන්නේ," මම ඔවුන්ව හඳුන්වා දුන්නා. "අනු, මේ රවිනාත්, මේ සමන්, මේ ප්රියන්න."
මිතුරන් අනුෂිට ආචාර කළා. සමන් අනුෂි දෙස බැලූ බැල්ම මට එච්චර ඇල්ලුවේ නැහැ. ඔහුගේ දෑස් අනුෂිගේ ගෙල ප්රදේශයේ සිට ඇගේ හැඩැති සිරුර පුරා වේගයෙන් ගමන් කළා. මම නොදැනුවත්වම අනුගේ ඉණ වටා මගේ අත යැව්වා. ඇය මගේ ලෝකය, ඇය මගේ පමණයි කියලා හැමෝටම පෙන්වන්න මට වුවමනා වුණා.
" අනුෂි නංගි, සංජීව බැංකුවේ වැඩ කරද්දී මේ වගේ ලස්සන රහසක් ගෙදර තියෙනවා කියලා අපි දැනගෙන හිටියේ නැහැ. * සමන් කපටි හිනාවක් දාලා කිව්වා. අනු ලැජ්ජාවෙන් බිම බලාගත්තා.
අපි ටික වෙලාවක් ඔවුන් එක්ක කතා කරමින් සිටියා. සාදය ක්රමයෙන් රත් වෙමින් පැවතුණා. සංගීතය සහ වීදුරු ගැටෙන හඬ මැද මම අනුට අවශ්ය දේවල් ගැන විම සිල්ලෙන් හිටියා. රාත්රී ආහාරය සඳහා මේසය අසල වාඩි වී සිටියදී අපේ බැංකුවේ සාමාන්යාධිකාරී (General Manager) අපේ මේසයට ආවා.
"මිස්ටර් විජේනායක, ඔබ අද ඉතාමත් වාසනාවන්තයෙක් බව පෙනෙනවා," බොස් අනුෂි දෙස බලමින් කිව්වා. "ඔබේ බිරිඳ ඉතාමත් සුන්දරයි. අපේ බැංකුවේ ඊළඟ ෆොටෝ ෂූට් එකට අනුෂිව සම්බන්ධ කරගන්න පුළුවන්ද බලන්න ඕනේ."
අපි දෙන්නම හිනා වුණා. බොස් එක්ක කරන කතා බහෙන් පස්සේ මට දැනුණේ මගේ පෞරුෂය අනුෂි නිසා තවත් වැඩි වුණා කියලා. පිරිමියෙක් විදිහට, තමන්ගේ බිරිඳ දෙස අනෙක් පිරිමින් ගෞරවයෙන් සහ ආශාවෙන් බලද්දී දැනෙන ඒ 'ඊගෝ' (Ego) එක මටත් ටිකක් දැනෙන්න පටන් ගත්තා.
ආහාර ගෙන අවසන් වූ පසු මට වොෂ්රූම් (Washroom) එකට යාමට අවශ්ය වුණා. "අනු, මම විනාඩියකින් එන්නම්. මෙතනම ඉන්න, හරිද?" මම ඇගේ අන අනෑරියේ අකමැත්තෙන්.
"හරි අයියේ, මම මෙතන ඉන්නම්," ඇය කිව්වා.මම වොෂ්රූම් එකට ඇතුළු වෙලා මගේ වැඩ අවසන් කරද්දී, එළියේ සින්ක් එක ළඟ කිහිප දෙනෙක් කතා කරන හඬ මට ඇහුණා. ඔවුන් අපේ බැංකුවේම තරුණ නිලධාරීන් නිදෙනෙක් බව ඔවුන්ගේ හඬවල් වලින් මට හඳුනා ගන්න පුළුවන් වුණා.
" අඩෝ, අර සංජීවයාගේ වයිෆ්ට දැක්කද ? මාර කෑල්ල බං!" එක් අයෙක් කිව්වා.
"කෑල්ලක් නෙවෙයි බං, ඒක නම් සුපිරි බඩුවක්. අර රතු ඇඳුමට ඒ කේ හැඩ බලපන්කෝ. සංජීවයා මොන පිනක් කරලාද මන්දා මෙහෙම එකක් සෙට් කරගන්න, දෙවැනි එක්කෙනා කිව්වා. මගේ ලේ රත් වෙන්න පටන් ගන්නා. මගේ අන් මිටි ගැසුණා.
" උඹලා දැක්කද ඒ කීගේ පිටිපස්ස? ඇවිදිනකොට යන හැටි.... සංජීවයා අද රෑට නම් දරුණුවට වැඩේ දෙයි නේද?" තුන්වැනියා අසභ්ය විහිළුවක් කරමින් හයියෙන් හිනා වුණා.
මුලදී මට දැනුණේ දරාගන්න බැරි කේන්තියක්. දොර ඇරගෙන එළියට ගිහින් ඔවුන්ගේ දත් ඇඳි හැලෙන්න ගහන්න මට හිතුණා. මගේ අහිංසක, ආදරණීය අනු ගැන මේ වගේ ජරා විදිහට කතා කරන්න ඔවුන්ට කොහෙන්ද අයිතියක්?
ඒත්... ඒ කේන්තියත් එක්කම මගේ හිතේ අමුතුම, අඳුරු හැඟීමක් මතු වෙන්න පටන් ගත්තා. මගේ හෘද ස්පන්දනය වේගවත් වුණා. මගේ බිරිඳ, මගේ 'අනු, අනිත් පිරිමින්ගේ කාමී සිතුවිලි වලට ගොදුරු වෙලා ඉන්නවා කියන එක මට අමුතුම තිගැස්මක් (Thrill) ලබා දුන්නා. ඔවුන් ඇගේ ශරීරයේ අවයව ගැන, ඇය අඳින පලඳින විදිහ ගැන ඒ වගේ අමු අමුවේ කතා කරද්දී මගේ ශරීරය පුරා කිලි පොළා යන හැඟීමක් ගලා ගියා.
ඒක මට මීට කලින් කවදාවන් නොදැනුණු දෙයක්. මම හැමදාම ඇයව ආරක්ෂා කරන්න හැදුවේ ඇය අහිංසක නිසයි. ඒත් මේ පිරිමි ඇයව දකින්නේ 'අහිංසක' ගැහැනියක් විදිහට නෙවෙයි, 'ආශා කරන ' වස්තුවක් විදිහට. ඒ සිතුවිල්ල මගේ පිරිමි මනසට අමුතුම ආතතියක් එකතු කළා.
මම කණ්ණාඩියෙන් මගේ මුහුණ දෙස බැලුවා. මම දඩිය දාලා. මගේ ඇස්වල තිබුණේ ව්යාකූල බවක්. මට කේන්ති යා යුතුයි, ඒත් ඇයි මට මේ තරම් අමුතු උද්යෝගයක් දැනෙන්නේ? ඔවුන් කී දේවල් මගේ මනසින් මැවෙන්න පටන් ගත්තා. අනුෂිගේ රතු ඇඳුම, ඇගේ හැඩැති සිරුර, ඇය ඇවිදින විදිහ.... පිරිමින්ගේ දෑස්වලට ඇය ලක් වෙන හැටි මම මවා ගත්තා.මම ටික වෙලාවක් එතනම නතර වෙලා හුස්ම ගත්තා. මට අවශ්ය වුණේ මේ හැඟීම පාලනය කරගන්න.
" මොකද මේ මට වෙන්නේ?" මම මගෙන්ම අහගන්නා.
මම ආපහු ශාලාවට එද්දී, අනුෂි තනියම මේසය අසල වාඩි වී සිටියා. ඈතින් අර තරුණයන් තිදෙනා ඇය දෙස බලාගෙන මොනවාදෝ කියවමින් හිනා වෙනවා මම දැක්කා. මීට කලින් නම් මම ඒක දැකලා කෑගහනවා. ඒත් දැන්... මට අවශ්ය වුණේ ඔවුන් ඇය දෙස බලන ආකාරය තවදුරටත් නිරීක්ෂණය කරන්නයි.
මම අනු ළඟට ගිහින් ඇගේ කර වටා අත දාලා වාඩි වුණා.
"පරක්කු වුණාට සමා වෙන්න පැටියෝ," මම කිව්වා. ඇය මගේ දෙස බලා මිහිරි ලෙස සිනාසුණා.
ඒ සිනහව මගේ හදවන රිදවන තරම් අහිංසකයි. ඒත් මගේ මනස ඇතුළේ අර පිරිමින්ගේ වල් කතා තවමත් දෝංකාර දෙනවා. අනු දන්නේ නැහැ ඇය මේ මොහොතේ කොයි තරම් පිරිමි දෑස් වලට ගොදුරු වෙලාද කියලා. ඒ රහස දැනගෙන ඉන්නේ මම විතරයි. ඒ රහස මගේ හිතේ තියෙන ආදරයත්, මීට කලින් නොදැනුණු අමුතු සරාගී හැඟීමකුත් අතර ලොකු සටනක් ඇති කරන්න පටන් ගත්තා.
වොෂ්රූම් එකේදී අර කොල්ලෝ කියපු කතා මගේ කන් අස්සේ තවමත් දෝංකාර දෙනවා. මම සාමාන්යයෙන් කේන්ති ගන්න මනුස්සයෙක් වුණත්, අද මට දැනෙන්නේ ඊට වඩා වෙනස් දෙයක්. මම අනුෂිගේ අත තදින් අල්ලාගෙන ඇගේ ළඟින්ම ඉඳගන්නා. මගේ දෑස් නොදැනුවත්වම ශාලාව පුරා සැරිසැරුවේ තවත් කවුරුහරි ඇය දෙස අර වගේ බැල්මකින් බලනවාද කියලා දැනගන්නයි.
"මොකද අයියේ මේ... ඔයා මොනවා හරි කල්පනා කරනවද?" අනුෂි මගේ මූණ දෙස බලා හෙමින් ඇහුවා.
" නෑ පැටියෝ, මොකුත් නැහැ. මම නිකන් මේ පිරිස දිහා බැලුවේ," මම කිව්වේ බොරුවක්. ඇත්තටම මම බැලුවේ අනුෂිගේ රතු ඇඳුමෙන් නිරාවරණය වුණු පිරුණු උරහිස් දිහා මිනිස්සු කෑදරකමින් බලන හැටි. ඒක දකිද්දී මගේ හිතේ ඇතිවුණු අර අමුතු thrill' එක මට පාලනය කරගන්න බැරි වුණා.
ඒ වෙලාවේම අපේ බැංකුවේ සාමාන්යාධිකාරී (GM) මල්ලි අපේ මේසය ළඟට ආවා. " සංජීව, පොඩ්ඩක් මෙහාට එන්න පුළුවන්ද? අපේ බැංකුවට අලුතින් බැඳුණු මාර්කටින් මැනේජර්ව ඔයාට හඳුන්වලා දෙන්න ඕනේ. එයා හෙට ඉඳන් ඔයාලගේ බ්රාන්ච් එකේ වැඩ වලටත් සම්බන්ධ වෙනවා."
මම අනුෂි දෙස බැලුවා. ඇයව තනියම දාලා යන්න මට හිතුණේ නැහැ. "අනුෂිවත් එක්කන් එන්න, ප්රශ්නයක් නැහැ * බොස් හිනාවෙලා කිව්වා.
අපි දෙන්නම බොගේ පිටිපස්සෙන් හෝටලයේ අනිත් පැත්තේ තිබුණු VIP' කොටසට ගියා. එතන හිටියේ උස, හැඩැති සිරුරක් තියෙන, ඉතාමත් ස්මාර්ට් විදිහට ඇඳ පැළඳ ගත්තු පිරිමි කෙනෙක්. ඔහු අතේ වයින් වීදුරුවක් තියාගෙන කවුරුත් එක්ක හිනා වෙමින් කතා කරනවා.
අපි ළඟට යද්දීම ඔහු හැරිලා බැලුවා. ඒත් එක්කම මගේ මුළු ඇඟම හිරි වැටිලා ගියා වගේ දැනුණා. මම දැක්කා මගේ අත අල්ලාගෙන හිටපු අනුෂිගේ අත එක පාරටම ගැස්සුණා. ඇගේ අලේ දඩිය දාලා කියලා මට දැනුණා.
" සංජීව, මේ ඉන්නේ මිස්ටර් රවිනාත්. අපේ අලුත් මාර්කටින් මැනේජර්. රවිනාත්, මේ ඉන්නේ අපේ එක්සි කියුටිව් සංජීව," බොස් හඳුන්වා දුන්නා." සහ මේ සංජීවගේ වයිෆ්... අනුෂි.
රවිනාගේ මුහුණේ තිබුණු හිනාව මොහොතකට නතර වුණා. ඔහුගේ දෑස් අනුෂිගේ දෑස් එක්ක ගැටුණා. ඒ බැල්මේ තිබුණේ පරණ මතකයන් ගොඩක්. අනුෂිගේ මුහුණ සුදුමැලි වෙලා යනවා මම පැහැදිලිවම දැක්කා.
" සංජීව... කොහොමද? අපි ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ නේද මේ මුණගැහෙන්නේ?" රවිනාත් බොහොම සාමාන්ය විදිහට අතට අත දෙන්න ඉදිරිපත් වුණා.
මට මතක් වුණා කැම්පස් කාලේ අනුෂි රවිනාන්ට ආදරේ කරපු හැටි. අනුෂි මට ඒ හැමදේම අවංකව කියලා තිබුණා. එදා රවිනාත් අනුෂිව ප්රතික්ෂේප කරපු එක අනුෂිට කොච්චර රිදුණද කියලත් මම දන්නවා. ඒත් අද රවිනාත් ඉස්සරට වඩා ගොඩක් ආකර්ෂණීය වෙලා. පිරිමියෙක් විදිහට මටත් වඩා ඔහු පෞරුෂයකින් හෙබි කෙ නෙක් කියලා මට පිළිගන්න සිද්ධ වුණා ඔව් රවිනාත්, ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ. ඔයා රට ගියාට පස්සේ කිසිම තොරතුරක් තිබුණේ නැහැ." මම අමාරුවෙන් හීනාවක් මවාගෙන කිව්වා.
" අනුෂි... ඔයාව දැකපු එක ගැන ගොඩක් සතුටුයි. ඔයා හරිම වෙනස් වෙලා, රවිනාත් අනුෂි දෙස බැලුවේ ඉතාමත් ගැඹුරු බැල්මකින්. ඒ බැල්ම සාමාන්ය යහළුවෙකුගේ බැල්මක් නෙවෙයි. ඒක හරියට අනුෂිගේ මුළු සිරුරම මනසින් කියවනවා වගේ බැල්මක්.
උගුර අනුෂි අමාරුවෙන් පාදා ගත්තා. " සතුටුයි රවිනාත් අයියේ... ඔයා ලංකාවට ආපු එක ගැන," ඇය කිව්වේ වෙව්ලන හඬකින්.
"ඔයාලා කලින් අඳුරනවා නේද? ඒක හොඳයි. එහෙනම් මම යන්නම්, ඔයාලා කතා කරන්නකෝ, බොස් එතනින් නික්මුණා.
දැන් අපි තුන්දෙනා විතරයි. මගේ හිතේන්නේ නිබුණේ ලොකු කුතුහලයක් සහ නොසන්සුන් බවක්. අනුෂි මගේ අත තදින් අල්ලාගෙන හිටියා. ඇය හිටියේ ගොඩක් අපහසුවෙන් කියලා මම දන්නවා. ඒත් මගේ හිතේ අර වොෂ්රූම් එකේදී ඇතිවුණු අමුතු හැඟීම ආයෙන් මතු වුණා.
තමන්ගේ බිරිඳ ඉස්සර ආදරය කරපු, ඒ වගේම තමන්ට වඩා පෙනුමෙන් ඉහළ පිරිමියෙක් ඉස්සරහා, තමන්ගේ බිරිඳ මේ වගේ සරාගී ඇඳුමකින් ඉන්න එක ගැන මට දැනුණේ අමුතුම ආඩම්බරයක් සහ තිගැස්මක්. රවිනාන්ගේ දෑස් අනුෂිගේ රතු ඇඳුම දිගේ පහළට යන හැටි මම හොරෙන් බලාගෙන හිටියා. රවිනාත් වුණත් අනුෂිගේ මේ නව පෙනුම දැකලා වශී වෙලා ඉන්නවා කියලා මට තේරුණා.
" ඉතින්... දැන් අවුරුදු කීයක්ද මැරී කරලා?" රවිනාත් ඇහුවේ අපි දෙන්නා දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමින්.
" දැන් අවුරුදු තුනක් වෙනවා," මම අනුෂිගේ කර වටා අත දාලා ඇයව මට ලං කරගත්තා. "අපි ගොඩක් සන්තෝසෙන් ඉන්නවා.*
" ඒක පේනවා සංජීව. අනුෂි වෙනදාටත් වඩා ලස්සන වෙලා. ඔයා ඇයව ගොඩක් හොඳින් බලාගන්නවා ඇති," රනාන්ගේ හඬේ තිබුණේ සියුම් උපහාසයක්ද නැත්නම් අවංක පැසසුම ද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා.
* අනුෂි හැමදාමත් මට විශේෂයි," මම කිව්වා.
අනුෂි නිහඬවම හිටියා. ඇගේ දෑස් තිබුණේ බිම දෙසට යොමු වෙලා. ඇය රව්නාන්ගේ දෑස් දෙස කෙලින් බලන්න බයයි වගේ මට දැනුණා. ඒත් රවිනාත් දිගින් දිගටම ඇය ගැන විස්තර අහන්න පටන් ගත්තා. ඔහු කතා කළේ හරිම සැහැල්ලුවෙන්, හරියට කිසිම දෙයක් වුණේ නැහැ වගේ. ඒත් ඒ සැහැල්ලු බව ඇතුළේ ලොකු ආතතියක් (Tension) තිබුණා.
"මම හෙට ඉඳන් ඔයාගේ ඔෆිස් එක පැත්තෙන් එනවා සංජීව. අපිට ගොඩක් දේවල් කනා කරන්න ලැබෙයි," රවිනාත් මගේ අතට තට්ටුවක් දාලා කිව්වා.
ඔහු යන්න හැරෙද්දී, ආයෙත් සැරයක් අනුෂි දෙස බලා කපටි හිනාවක් දැම්මා. "ගුඩ් නයිට් අනුෂි. ඔයා අද ගොඩක් ලස්සනයි."
රවිනාත් ගියාට පස්සේ අනුෂි ලොකු හුස්මක් පහළට දානවා මට දැනුණා. "අයියේ... අපි ගෙදර යමුද? මට හරිම මහන්සියි," ඇය මගේ ඇඟට බර වෙමින් කිව්වා.
මම ඇගේ නළල සිම්බා. "හරි පැටියෝ, අපි යමු."
අපි හෝටලයෙන් පිටතට එද්දී මගේ හිතේ තිබුණේ අලුත් සිතුවිලි ගොඩක්. අනුෂිගේ අතීතය දැන් මගේ වර්තමානයට ඇවිත්. ඒත් මට කේන්තියක් වෙනුවට දැනෙන්නේ අමුතුම කුතුහලයක්. රවිනාත් අනුෂි දිහා බැලූ ඒ බැල්ම මගේ හිතේ තදින්ම ඇඳිලා තිබුණා. ඔහු ඇයව ප්රතික්ෂේප කළත්, අද ඔහු ඇය ගැන ආශාවෙන් ඉන්නවා කියලා මට විශ්වාසයි. කාර් එකට නැඟලා ගෙදර එනකල්ම අපි දෙන්නම වැඩිය කතා කළේ නැහැ අනුෂි ජනේලයෙන් එළිය බලාගෙන කල්පනා කරනවා. මම හිතුවා ඇය කල්පනා කරන්නේ රවිනාත් ගැන වෙන්න ඇති කියලා. සාමාන්යයෙන් මම ඒ ගැන ඊර්ෂ්යා කරන්න ඕනේ. ඒත් අද.... මට ඕනේ වුණේ ඇගේ හිතේ මොනවාද නියෙන්නේ කියලා නව තවත් දැනගන්නයි.
අපේ සාමකාමී ජීවිතයට රවිනාත්ගේ පැමිණීම ලොකු කුණාටුවක් අරන් එයිද? නැත්නම් මගේ හිතේ ඇතිවුණු මේ අමුතු හැඟීම අපේ ජීවිතය වෙනස්ම මාවතකට අරන් යයිද?
📌ඉතුරු කොටස් ටික පහල තියෙන label වලින් ගන්න👇👇
📌අලුත්ම ව - ල කතා කියවන්න කැමති අය whats app චැනල් එකට එකතු වෙන්න👇👇
https://whatsapp.com/channel/0029VbDiLWF9sBIH7tZnrw2m
හෝ
📌අලුත්ම ව - ල කතා කියවන්න කැමති අය telegram එකට එකතු වෙන්න👇👇
https://t.me/waallkatha

Comments
Post a Comment