රැගුමන් 3 4 5 වල් කතා -raguman 03-04 wal ktha
හවස තේ පානයෙන් අනතුරුව ගමන් විඩාව නිවාගැනීම අත්යවශ්ය බැවින්ද හිරූගේ විඩාබර ගතිය මැණිකේ තේරුම් ගත් හෙයින්ද නානකාමරය පෙන්වා ඇයට සුවපහසුව සලසා දෙන මෙන් මැණිකේ වයලට් හට පැවසුවාය. කලකට පසු ලද සමරිසි සිතුවිල්ල නොපෙන්වමින් යටිසිතෙන් හිරූ සමඟ වෙලෙමින් වයලට් හිරූගේ දෑතින්ම කැඳවාගෙන ගෙට ගියාය. තවමත් සිනිඳු මේ දෑත් මතු පැමිණෙන දිනකදී සේකරගේ සුවිසල් රළු දෑතේ ග්රහණය පැය ගණනක් එක දිගට දරනු ඇතැයි සිතෙද්දි පවා වයලට් තෙත් වූවාය. සිතුවිලි දාමය ඔස්සේ නාන කාමරය වෙත හිරූ කැඳවාගෙන ගිය වයලට් අවශ්ය අඩුම කුඩුම ටික හිරූට ලබාදුන්නාය. රාත්රී ආහාරය පිසීමට වයලට් කුස්සියට ගියේ ඊට පසුවය. ඒ අතර මැණිකේ හමුවී පැය කීපයක කතාබහක් සෑම සතියකටම වරක් සිදුකරන මැණිකේ ගේ මිතුරියක් පැමිණි බැවින් මැණිකේ එම සංවාදයේ කාර්යබහුල වූවා ය. සේකර කාටත් හොරෙන් කුස්සිය අවට ඇවිදින්නේ වයලට්ගෙන් තව තොරතුරු දැනගැනීම සඳහා ය. සේකර දුටු වයලට්.
"මහත්තයා......" යයි රහසින් ඇමතුවාය. මොකෝ යන අරුතෙන් සේකර හිසෙන් සංඥා කල විට වයලට් ද මෙහේ එන්නකෝ වැනි සංඥාවක් දැක්වූ හෙයින් සේකර ඈ අසලට පැමිණියේ ය.
"සීදේවි කෙල්ල මහත්තයා..., අත් එහෙම සිනිඳුම සිනිඳුයි. අතාරින්න හිතෙන්නේ නෑ ඇත්තමයි"
කී කල්හි
"ඒක නම් එහෙම තමයි වයලට්.., ඔය නාඹර කෙල්ලෝ දපනේ දාගන්න මං නාකි වැඩියිද මන්දා බං.." කියමින් සුසුම් හලුවේය.
"අයියෝ මහත්තයා..., මහත්තයා බය නැතුව ඉන්ටකෝ. වැඩේ මං කොරලා දෙන්න. කොහොමහරි මහත්තයාගේ අලවංගුව දැක්කා නම් කෙල්ල මහත්තයාගේ තමයි"
වයලට් පවසද්දි
"එහෙම දකින වෙලාවට කෙල්ල කුලප්පු වෙලා හිටියොත් හොඳා. නැත්තං මාත් ඉවරයි"
සේකර පැවසුවේය.
"ඒකට තමයි මං ඉන්නේ... හැබැයි වැඩේ හරිගියෝතින් මටත් ඕන කෙල්ලව. හා ද මහත්තයා?" අවසර ගන්නා ලීලාවකින් වයලට් ඇසුවාය
"උඹට? ඒ මොකටද බං?"
"අනේ මහත්තයා..., අපිටත් ආසාවල් ඇතුවා..., " වයලට් කීවාය.
" කෙල්ල එක්ක උඹ මක් කොරන්නද බං? එකට බුදියන්න ද?"
"නැතුව මහත්තයා. ආසාවේ බැරුවා නාඹර නෝනා මගේ ලඟට ගන්න" සමරිසි හැඟුම මුදාහල වයලට් පැවසුවාය.
අදහස තේරුම් ගත් සේකර...,
"හරි හරි බං. ඒකට කාරි නැතුවා..., මට පාඩුවක් නෑ නොවැ" කීවේ ය.
"මොන පාඩු ද මහත්තයාට. වාසි විතරයි කෙල්ල හරිගියොත්...,"
වයලට් කීවාය.
"හ්ම්ම්..., බලමුකෝ..., උඹේ අතේ තමයි වැඩේ තියෙන්නේ"
කියමින් සේකර පිටවූයේ වත්තට යෑමට ය. ප්රාණවත් නාගයා පුපුරන්න තරම් දඟලද්දී සේකර වත්තට ගොස් මඳක් තනිවූවේ සිතුවිලි වලින් තරුණ වෙමිනි. වත්ත මායිමෙන් එහා තදළට වැඩී ඇති කැලෑවකි. ඉඩම් ප්රශ්නයකින් අතැර දමා ඇති එම කැලෑවෙන් හිරූගේ පාසලට ඇත්තේ මීටර 700ක පමණ දුරකි. නමුත එම පාර දැන් භාවිත නොවේ. එම කැලෑව දැන් හොර අරක්කු, කසිප්පු තිත්පොළකි. එම පාරෙන් හිරූ පාසලට නොයෑම සේකරට අස්වැසිල්ලකි. මෙම කැලෑබද තානායම වනාහි ගමේ මතට ලොල් 30 දෙනෙකුගේ පමණ නැවතුමයි. සතියේ දිනවල හවසට අඩුම වශයෙන් 5දෙනෙක්වත් රෑ එළිවන තුරු එහි සිටිති. සිකුරාදා හා සෙනසුරාදා දිනවල එහි 15 දෙනෙක් පමණ සප්පායම් වෙති. දීර්ඝ සතිඅන්ත වලදී ඊට මඳක් ඈතින් ඇති පැල හමුදාවේ ඉහල පෙලේ නිලධාරින් මතින් විනෝද වන තැනකි. ඒ අසලම කුඩා වැවක් ඇති නිසා ඔවුන්ට ඇත්තේ අසීමිත නිදහසකි.
මේ වටපිටාව මතක් කරගනිමින් සේකර අහස බැලුවේ කෙතරම් සවස් වී ඇතිදැයි අනුමාන කිරීමටය. එසේ බලා නැවත කැලෑව දෙස බලද්දි තානායම දෙසට ගමන් කරන ජීප් රථ දෙක්ක් ඈතින් යනවා සේකරගේ නෙතගැටිණි. ටික දුරකින් නවතන ලද රථ දෙකෙන් හැඩිදැඩි මැදි වයසේ පුද්ගලයින් 9 දෙනෙක් පමණ බැසගන්නට විය. අවසානයේ සරමක් හැඳගත් අයෙක්ද එයින් බැස්සේය. සේකර ඔහුව හඳනගත්තේය. තානායමට අමුත්තන් රැගෙන එන ගමේ තැරැව්කරු ඔහුය. නමින් සියදෝරිස් වන ඔහු වයස 55ක පමණ අයෙකි. සේකරගේද හොඳ මිතුරෙකි. දෙදෙනා එක්ව කාන්තාවන් සමඟ රමණයේ යෙදුනු අවස්ථා ගණනය කිරීමටත් නොහැකි තරම්ය. එසේ බෙදාගන්නා කාන්තාවන් තම මිතුරන් වෙත ලබා දී සමහර විටෙක ඔහු මුදල් ලබාගනී. සමහර විටෙක එය නොමිලේ ලබා දෙයි. සියදෝරිස් බොහෝ විට එසේ බෙදාගන්නේ හමුදාවේ ඉහල නිලධාරින් සමඟය. එයද තරමක් හැඩිදැඩි පිරිමින් 7ක් හෝ 9ක් සමඟය. එකිනෙකාට නොපරදින මානසිකත්වයෙන් යුතු 9 දෙනෙක්ගෙන් පමණ සති අන්තයේ දින දෙකක් නොව පළමු පැය ගෙවන්නේද අපහසුවෙනි. සමහර කාන්තාවන් හට එක් අයෙකු වාර දෙක බැගින් රමණය තරන තෙක් පළමු වටය නිමා නොවන අවස්ථා තිබී ඇත. මේ පහරකෑම කෙතරම් වේදනාකාරී වුවත් එය විඳීමට කැමති අයට දිවි ඇතිතෙක් අමතක නොවන අත්දැකීමකි.
මේ සිතුවිලි අතරේ සේකරට එක්වරම මතක් වූයේ යම් දිනක සියදෝරිස් හිරූ ගැන දැනගතහොත් කුමකින් කුමක් වේදැයි යන්නය. මේ නාඹර කෙල්ල එසේ පිරිසක් මැද තනිවී සිටියොත් පැය 48ම වූවද ඇය හා රමණය කරනු ඇත. එම සිතුවිලි සේකර ඉදිරියේ ඇඳෙන්නට විය. ගුද මුඛ යෝනි මාර්ග 3ටම පහර පිට පහර වදිද්දී අහිංසකාවිය කලන්තය දමනු ඇත. ඇයගේ මාසික ඔසප්වීම අවසන් වූ වහාම එලඹෙන දිනයකදී නම් 4දෙනෙක් හෝ 5දෙනෙක්ගෙන් පමණ සැලකුම් ලබන ඈ අවසානයේ සියලු දෙනාගේ ශුක්ර දියර යෝනිය තුල තැන්පත් කරගනු ඇත. මෙසේ සිතුවිලි සමුදාය සුසුමක් හලා අවසන් කරමින් සේකර නිවසට පිටත් වූවේය.
රාත්රී 7ට පමණ ඇත. හිරූට දුරකතන ඇමතුමකි. එය තම හොඳම මිතුරිය වූ විහාරාගෙනි.
"හලෝ විහාරා..." හිරූ ප්රතිචාර දැක්වූවාය.
"හිරූ..., කොහෙද ඉන්නේ කෙල්ලේ?"
"මම නවතින තැනට ආවා විහාරා..., අනේ හරි ලස්සන තැනක්. නිස්කලංකයි"
කතාව පටන් ගන්නට විය. ආගිය තොරතුරු, නිවැසියන් ගැන තොරතුර ආදිය විනාඩි 30ක් පමණ කතාවක අවසානයට ලං විය. එහෙත් එක්වරම විහාරා යමක් පවසන්නට හැදුවාය.
"ආ... මේ හිරූ..."
"ඇයි විහාරා"
"අද අපේ කිත්සිරි සර් පැන්ෂන් ගියානේ.."
කියමින් අලුත් කතාව ඇරඹිනි. විහාරා පාසල් ගුරුවරියකි. හිරූගේ වයසේම තරමක් සුදු කෙල්ලෙකි. (ඔබ දන්නා විහාරා තමයි) ඇයගේ පෙම්වතා මදක් දුර බැහැර රස්සාවක නියැලෙයි. කිත්සිරි යනු විහාරා උගන්වන නගරබද පාසලේ ගුරුවරයෙකි. එසේම නොයෙක් ව්යංගාර්ථ ඇරයුම් විහාරා හට සිදුකල අයෙකි.
කිත්සිරි සර්ගේ විශ්රාම යෑම ඇසූ හිරූ
"අම්මෝ ඒක හොඳයි. නැත්තං ඔයාට තමයි කරදරේ" කීවාය.
"ඔව්..., ඒ වුණාට පව් හලෝ එයා. වයිෆුත් නැහැනේ" විහාරා පවසද්දි
"පව්...? වයිෆ් නැති එක නම් පව් තමයි. ඒකට ඉතින් ඔයා. ස්සේ එන්න ඕනද? නේද" හිරූ පැවසුවාය.
"වෙන කාටවත් හිත යන්න නැතුව ඇති. මම දවස් ගානක් කල්පනා කරා. ඊයේ හිතුනා අනේ පව් කීයලා. ඉතින් මම ඊයේ සර්ට කෝල් කරා හිරූ.."
පවසද්දි
"විහාරා..? ඔය ඇත්තමද? ඔයාගේ එක්කෙනා දැනගත්තොත් එහෙම?" හිරූ ඇසුවාය.
"අනේ එයාට මං ගැන ගානක්වත් නෑ හිරූ. වැඩ වැඩ වැඩ. අනික ඊයේ මං ගොඩ දවසකට පස්සේ ආසාවෙන් හිටියේ චරිත් එයි කියලා. ආවෙත් නෑ. ඊළඟ සතියෙලු එන්නේ. මම හොඳටම ඇවිස්සිලා හිටියේ"
විහාර පැවසුවාය.
විහාරා ගේ පෙම්වතා චරිත් ය. ඔවුන් දෙදෙනා මුණ ගැසුනු විට මුඛ සංසර්ගයේ හෝ යෝනි සංසර්ගයේ යෙදීම පුරුද්දකි. අඟල් 5ක් පමණ වූ ඔහුගේ ලිඟුව විහාරා හට ප්රමාණවත් වී තිබුණි.
කතාවේ ඉතිරිය ඇසීමට හිරූ
"ඉතිං.." කීවාය.
"ඉතිං..., මට තරහ ගිහින් හිටිය හින්දා කිත්සිරි සර් එක්ක කතා කරා. පව්නේ. එයා ඉතිං මාස ගානක් මගේ පස්සෙන් වැටිලනේ.., "
"ඊටපස්සේ?"
හිරූ ඇසුවාය.
"ඉතිං සර් එක්ක පැයකට වඩා කතා කරා මං."
විහාරා කීවාය.
පුදුමයට පත් හිරූ
"ඈ..., එච්චර වෙලා. මොනවද විහාරා එච්චර වෙලා කතා කරේ"
"ගොඩක් ඒවා හිරූ. මම චරිත් එක්ක කරපු ඔක්කෝම සර් දැනගත්තා. සර් ඇහුවා අද හවස මුණගැහෙමුද කියලත්. මම හා කිව්වා. "
"පිස්සුද විහාරා ඔයාට. මොනවා කරයිද දන්නේ නෑ එයා ඔයාට. යන්න එපා ඔයා..."
"මම ගිහින් ආවේ මැට්ටියේ.." විහාරා පැවසුවාය.
"ඈ.....,"
"ඔව් හිරූ..., මම ගත්ත හොඳම තීරණයක්..., හම්මෝ මට අද සතුට...."
"ඒ මොකද විහාරා ඒ"
"මම සර්ට තෑග්ගක් දුන්නා"
විහාරා පැවසුවාය.
"තෑග්ගක්?" ඒ මොකක්ද"
සිහින් හිනාවක් නැඟු විහාරා
"මම සර් එක්ක පොඩි ගමනක් ගියා කාර් එකේ"
"ඒ කොහෙද"
"පොඩි තැනකට."
"අනේ මන්දා විහා ඔයා..."
හිරූගේ ප්රතිචාරයට ඉඩ නොතබාම
"අහන්නකෝ ඉතිං..., ඒ කරලා කාර් එක නවත්තලා සර් මගෙන් ඇහුවා පිටිපස්සට යමුද කියලා. මම හා කියලා පිටිපස්සෙන් නැග්ගා. වටපිට කවුරුත් නැති හින්දා අවුලක් නෑ ඉතිං. ඊටපස්සේ සර් කාර් එකේ ඉස්සරහ වීදුරුවට අර අව්ව වැටෙනවට දාන කොල වගේ එක දාලා කාර් එක ඇතුලෙන්ම පීටීපස්සට ආවා කියන්නකෝ..., වයසට නෙමෙයි දාංගලේ"
"අනේ විහාරා..., ඔයාට මොනවා වෙලාද?"
" මැට්ටියේ.., අහනවකෝ. ඔහොම තමයි ඉතිං. මාස ගානකින් චරිත්ගේ එක දැකලා නැතුව මම මාර විදියට ඇවිස්සිලා හිටියේ හිරූ.." විහාරා පැවසුවාය. හිරූට ද පෙම්වතෙක් සිටි කාලයේ ඔහුගේ යුෂ උරා බීමට හිරූ ඉස්පාසුවක් නැතුන සිටි හැටි මතක් විය. ඇය විහාරාව තේරුමත්තාය.
"ඒක නම් මට තේරෙනවා විහාරා..., ඒත් සර් වටසයිනේ"
"වයස කවුද ගනන් ගන්නේ කෙල්ලේ. අරක හොඳට තියෙනවානම්"
"ඉතිං සර්ගේ එක කොයි වගේද" මෙතෙක් වෙලා හැඟීම් රහිත හිරූ ටික ටික වල්මත් වන්නට පටන් ගත්තාය.
"ම්ම්..., ඉන්න්කො කියන්න පිළිවෙලට.., ඉතිං සර් පිටිපස්සේ සීට් එකට පැනලා මං දිහා බලාන ඉඳලා එක එක එව්වා කිය කිය මාව ඇවිස්සුවා. මගෙත් නිකං තෙත් වෙනවා වගේ දැනුනා හිරූ. ඊටපස්සේ සර් හෙමීට ලංවෙලා මගේ අතක් අල්ලගෙන මූණට ලංවුනා. මම ඇස් පියාගත්තා. අම්මෝ ටික වෙලාවකින් සර්ගේ හුස්ම මගේ නහයේ වදිනවා වගේ. ටිකක් බයත් හිතුනා. සර්ගේ අනිත් අත මගේ ඔලුව පිටිපස්සෙන් හෙමීට තියාගත්තා. මට මාර සනීපයක් දැනුනේ හිරූ.., ටිකකින් සර් මගේ තොල් දෙක ඉම්බා හලෝ. මට පිස්සු වගේ. ටික ටික තොල් උරද්දි මාත් ඇවිස්සුනා හොඳටම හීරූ. මන්දා සෑහෙන්න වෙලාවක් සර් එක්ක කිස් එක ගියා. සර් එකපාරම මගේ බෙල්ල කිස්කරන්න ගත්තා කියන්න්කෝ. මට ඉන්නම බැරිවුණා හිරූ. කෙඳිරිගෑවුණා. මගේ කකුල් දෙක ඉස්සිලා සීට් එක උඩට ආවා. "
"හම්මෝ කෙල්ලේ" හිරූ කීවාය.
"ඔව් හිරූ..., සර් සාරිය උඩින්ම මගේ හැමතැනම මිරිකලා පපුව උඩ ඔලුව තියාගත්තා. මට මොකදෝ වගේ වුණා. ඊටපස්සේ කකුල දිගේ පල්ලෙහාට අතගාගෆන ඇවිත් මගේ සෙරෙප්පු දෙක ගලවලා සාරිය උඩට ඉස්සුවා හිරූ. ඒකරලා හයියෙන් කකුල්දෙකේ ඉඳන් උඩට ලෙවකෑවා. මට පිස්සු වගේ කෙල්ලේ. "
"මටත් මොකදෝ වුනා විහාරා ඒක අහලා"
තැන්පත්කම පසෙකට විසිකල හිරූ පැවසුවාය.
"ඒකනේ..., මම මාර අමාරුවෙන් හිටියේ හිරූ. කකුල් දෙක හැපුවත් එක්ක. මෝඩ කොල්ලා..., ඊට පස්සේ සර් සීට් එකේ ආපහු ඉඳගත්තා. කාලෙකින් එකක් කටට ගත්තේ නැති හින්දා මාත් මාර ආසාවෙන් හිටියේ හිරූ. සර් මගේ අත එයාගේ කලිසම උඩින් තිව්වා. හම්මෝ ඒකේ ලොකු. මට ඉන්නම බැරිතැන මම ම කලිසමේ සිපර් එක ඇරලා අල්ලා බැලුවා. මාර ලොකුයි හිරූ ඒක. මම ටක්ගාලා ඒක එළියට පන්නගත්තා. ආසා හිතුනා ඒයි. ඒකෙ උඩ ටික ලොකුම ලොකුයි. මම හෙමීට මූණ ලංකරා. ඊට පස්සේ උම්මා එකක් දිලා ටික ටික කට ඇතුලට ගත්තා. අම්මෝ කටෙන් එකයි. ටිකක් වෙලා කරද්දි සර් මගේ ඔලුවෙන් අල්ලලා එකපාරම ඔලුව පහත් කරා හිරූ. මට හුස්ම හිරවුණා. උගුරේ යාකගන්තම් ගෑවුණත් එක්ක. සර් හයියෙන් මගේ ඔලුව උස් පහත් කරවලා එකපාරම ඇතූලටම කරා හිරූ.., මගේ ඇස්වල කදුළුත් එක්ක. "
"ඊටපස්සේ" මත් වූ හිරූද ආශාවෙන් ඇසුවාය.
"අම්මෝ සර්ගේ ඒවා කටේම යැව්වා හිරූ..., අමුතු රසක්. හැබැයි සෑහෙන්න ගොඩක් ගියා ඒයි. මට ඒ ටික පෙවුනා. ඔලුව අයින් කරලා සර් ආපහු මාව කිස් කරා හිරූ. මට මාස ගානකට ඇති වගේ හිතුනා"
වීහාර චරිත්ගේ ලිඟුව හැර වෙනත් ලිඟුවක් රස බැලූ ප්රථම වතාව මෙයයි. කිත්සිරි සර්ගේ ලිඟුව අඟල් හය හමාරක් පමණ තරමක් මහත එකකි. එය විහාරා හට අලුත් අත්දැකීමකි.
"ඊට පස්සේ" තවත් විස්තර දැනගැනීමට හිරූ ඇසුවාය.
"ඊටපස්සේ ඉතිං මාව ටවුන් එකට දාලා සර් ගියා ඉතිං. හැබැයි අපි ආපහු අනිද්දා යනවා. සර්ගේ යාලුවෙක්ගේ තැනක් තියෙනවලු. කවුරුත් නෑලු. "ආ..., මෙන්න වැඩක්"
වල් කතාව තව මද වෙලාවක් පැවතුනේ දෙදෙනාම සුරාන්තයට පත්වෙමිනි. හිරූද නැවත අත්දැකීම්.බන්නට දැන් ආසා කලාය..,
සේකරගේ නිවසේ ගත කරන ප්රථම සීතල රාත්රිය හිරූට වර්ණවත් විය. කලකට පසු දැනුන හැඟීමක් විහාරා සමඟ කතා කිරීමෙන් ඈ ලැබුවාය. රාත්රී ආහාරයෙන් පසුවද දුරකථන ඇමතුම දිගුවක් විය. ඒ කතිකාව අතර හිරූ තෙත් වන්නට වූයේ ඇයගේ පැරණි මතක නිසාවෙනි. නැවත පැරණි පෙම්වතා නැතත් විශ්වාසවන්ත අයෙකු සමඟ මුඛ සංසර්ගය ඇයගේ යටි හිත ඉල්ලන්නට විය. විහාරා අනිද්දා දිනද කිත්සිරි සර්ගේ ලිඟුව තම මුඛය තුල හොවාගනු ඇත. අසරණ හිරූ එය අසා සිටීමට පමණක් සිදුවනු ඇත. මේ ගැන හිරූ විහාරා සමඟ විවෘත වූයාය.
"ඉතින් හිරුවෝ ඔයාටත් කෙනෙක් හම්බවෙයි. ඉවසන් ඉන්නකෝ...,"
"හ්ම්ම්...., "හිරූ පැවසුවාය. හිරූගේ හැඟීම් දත් විහාරා..,
"මේ...., ඔයා ඉන්න ගෙදර ඒ අංකල් කොයි වගේද?"
"ම්..., ටිකක් උස මහතයි. කලුයි. වයස පෙන්නේ නම් නෑ එයාගේ. ඇයි විහාරා..?"
හිරූ ඇසුවාය.
"නෑ... නෑ... නිකම් හිරූ. උස නම් අරක ලොකු ඇති ගොඩක්...,"
හිරූ කෙතරම් ඇවිස්සී හිටියද එබන්දක් සිතී නැත.
"අනේ මේ කෙල්ල කියන කතා..., " කියමින් හිරූ කතාව වෙනතකට පෙරලන්නට වූවාය. නමුත් විහාරා පැවසූ දේ ඇගේ සිත තුල විය. හිරූ ද ලිඟු පහසින් කුල්මත් වනු දැකීමට විහාරා ආසා කලාය.
"ඇයි? නරකට තියෙයි. ඉන්න ටික කාලෙකට පොඩ්ඩක් ආශ්රය කරහම මොකෝ? " විහාරා පැවසුවාය.
"අනේ..., එයා වයසයි නේ විහාරා...,"
"ඉතින් ළමයෝ වයස වුනාට මොකෝ.., අනික වයස අය දන්නවා හොඳට අත්දැකීමෙන් අපිව අවුස්සන්න.., ඔයා කියපු හැඩරුව හැටියට නම් අංකල්ට හොඳ හැකියාවක් ඇති. මම එහෙම හිටිය නම් අතාරින්නේ නෑ..., ඇත්තමයි"
"අනේ යන්න විහාරා. ඒ වැදගත් විදියට ඉන්න අංකල් කෙනෙක් අනේ..,"
"ආ....., මෙන්න වැඩක්. වැදගත් වුනත් හැඟීම් ඇතිනේ. බලමුකෝ ටික දවසක්" විහාරා කියද්දි හිරූ කතාව මඳක් වෙනස් කරමින් තව සුළු වෙලාවක් කතාබහ පවත්වා අවසන් කරාය. රාත්රී නින්ද මනරම් විය. තෙත්වූ යෝනිය කුළුඳුල් වුනත් පහස අයැද සිටියාය. මෙතෙක් නොවූ හැඟුමක් සේකර ගැන ඈ සිතුවාය. එතරම් හුරු නොවුනත් රාත්රී නින්ද ගෙන ඒමට තරම් ඒ හැඟීම ප්රබල විය.
දින කීපයක් සාමාන්ය ලෙස ගෙවී යන්නට විය. මැණිකේ මාස 6කට වතාවක් ආයුර්වේද ප්රතිකාර සඳහා තරමක් දුර බැහැර පෙදෙසක නැවතීමට යන්නීය. ඇය අද සවස් වරුවේ ඒ සඳහා පිටත් වීමට නියමිත බැවින් හිරූ සමඟ වැඩි කාලයක් ගත කලාය. නමුත් තම බිරිඳ ඉක්මණින් නවත්වා පැමිණීමට සේකරට උවමනා විය. මීට දින කීපයකට පෙර සේකර තම උඩුකය කමිසය නැතුව වත්තේ යම් වැඩක නියැලී සිටිනු හිරූ දුටුවාය. මේ ගැන විහාරා සමඟ කතා කල නිසා විහාරාගේ රාගික සිතුවිල සෙමින් සෙමින් හිරූ ට ද දැනෙන්නට විය. සවස් කාලයේ සේකර තම බිරිඳ සමඟ පිටත් වූවේය. වයලට් සමඟ තනිවූ විහාරා කතනයක ඇලෙන්නට වූවාය.
"මහත්තයා ආපහු හෙට එනවා නෝනේ.. පව් හැබැයි. නෝනා නැතුවහම මහත්තයාට තනියම ඉන්න එපැයි"
"ම්ම්..., නෝනා ගොඩක් කල් ඉන්න එකක් නැහැනේ වයලට්. ඉක්මණට ඒවි නේද?" හිරූ ඇසුවාය.
"මාසයක්ම ඉඳලා තමයි එන්නේ නෝනේ..., මහත්තයාට ඉතින් ඒ මාසේම තනියම ඉන්න එපැයි."
"ම්...., පව් නම් තමයි වයලට්. "
"ඔව් නෝනේ..., මහත්තයට හරියට ආදරේ ඕන. අනිත් දේවලුත් එහෙමයි. නෝනා ගියාට පස්සේ ඉතින් කවුද ඒවාට ඉන්නේ..., මහත්තයට තනියම තමයි කරගන්න වෙන්නේ" කියමින වයලට් කුස්සියට ගියේ හවස තේ සැකසීමටය. සේකර පැවසූ පරිදි වයලට් ටිකෙන් ටික මාවත සකසන්නීය. වයලට් අවසානෙට කී කතාව හිරූගේ සිතේ තැන්පත් විය. මඳ වෙලාවකින් හිරූ විහාරා හට ඇමතුමක් ගත්තේ පාලුව මකා ගැනීමටය. මඳ කතාබහකින් අනතුරුව සේකරගේ බිරිඳගේ ගමන ගැනත් වයලට් පැවසූ දෙයත් විහාරා සමඟ බෙදාගත්තාය.
"ෂා...., හිරූ..., ඔයාට පට්ට චාන්ස් එකක්නේ එන්න යන්නේ..., " විහාරා පැවසුවාය.
"ඇයි විහාරා...?"
"ඇයි ලමයෝ. දැන් ඒ ආන්ටිත් ගෙදර නැති එකේ ඔයාට බයවෙන්න දෙයක් නැහැනේ. මම එහෙම නම් කොහොමහරි ඒ මනුස්සයාව දැලේ දාගන්නවා"
"අපෝ විහාරා ඔයා නම්..., හොඳටම වල් වෙලා..., මම තවම ඕවා කරලා නෑ අනේ"
"ඉතිං...."
"ඉතිං කියන්නේ..., බඳින්න කෙනෙකත් නෑ. ඔව්වා කරන්න බෑ අනේ"
"ආ...., මෙන්න වැඩක්. ඉතින් මොකෝ වෙන්නේ ්ඒ අංකල් ඔයාව එයාගේ කරගත්තා කියලා. අතීතේ බල බල කසාද බඳින අය අඩුයි දැන්. තියෙන වෙලාවේ ජීවිතේ වින්දට මොනවා වෙන්නද. අනික හිරූ අපි දන්නේ නෑනේ කොල්ලෝ කාත් එක්ක මොනවා කරනවද කියලා.." හිරූගේ සිතුවිලි රටාව ටිකෙන් ටික විහාරාගේ උදව්වෙන් වෙනස් වන්නට පටන් ගෙන ඇත.
"ඒ වුනාට විහාරා..." හිරූ දෙලොවක අරමං විය.
"ඒ වුනාට නෙමෙයි බං කෙල්ලේ. ඒ මනුස්සයාට ඔයා වගේ කෙල්ලෙක් හම්බුනොත් එයාටත් හොඳයි. ඔයාටත් හොඳයි... මං නම් කියන්නේ ඔය හම්බෙන වෙලාවේ වැඩක් කරගන්න කියලා..., අනික ඒ අංකල්ගේ එක නම් ලොකු ඇති කයලමයි හිතෙන්නේ. එයාගේ යට ඇඳුමක් වත් දැක්කේ නැද්ද හිරූ"
විහාරා කුණුහරුප අසනවායැයි හිරූට සිතුණි. නමුත් එ පවසන දෙය ද ඇත්තකි.
"ඒවා මට ගානක් නෑ විහා..., එක දවසක් දැක්කා රෙදි වැලක තියෙනවා. ඇයි විහා...?"
හිරූ අසද්දි
"කොයි වගේ ලොකුයිද ඒ ඇඳුම"
තරමක් අත්දැකීම් ඇති විහාර යම් යම් විස්තර මත සේකරගේ ලිඟුවේ ප්රමාණය ගැන සොයන්නට වූවාය. හිරූ ටිකෙන් ටික විස්තර පවසද්දි
"කියන දේවල් හැටියට නම් එසේ මෙසේ එකක් නෙමෙයි ඇත්තේ හිරූ එයාට. අම්මෝ හිතද්දෘත් ඉන්න බෑ අප්පා. මෝඩ නොවී මොනවහරි කරගන්න හිරූ..., ඔයාට බැරි නම් කියන්න. මම හරි එනවා..., "
මෝල වැඩි වූ විහාරා පවසන්නට විය. හිරූට ද ටිකෙන් ටික ඇවිලෙන ගින්නකි.
"මොනවද කරන්න කියන්නේ ඇත්තටම විහාරා දැන්"
"ආ...දැක්කද.. කෙල්ලටත් ආසයි නේ..?" කියමින් විහාරා උසුළු විසුළු කරන්නට විය."
"අනේ යන්න විහා..., නරකයි ඔයා"
"...ම්... අහන්නකෝ හිරූ. ඔයා මෙහෙම වැඩක් කරන්න."
"කොහොම වැඩක්ද විහාරා"
"මුලින්ම ඔයා අද රෑ හොඳට හිතන්න ඔයා එයා එක්ක අර වැඩේට ok ද කියලා. ඊළඟ දවස් ගානම එයාගේ අරක ඔයාගේ ඇඟ ඇතුලේ යන එන හැටි හොඳට හිතලා ඔයාගේ එක අතගාගන්න.., එයා ඔයාව කිස් කර කර පපුව මිරික මිරික ඔයාගේ හැමතැනම අතගගා එයා කරන විදිය හිතන්න..."
"ම්ම...., " හුස්මක් සමඟ හිරූ ප්රතිචාර දැක්වූවාය.
"ඒකරලා" හිරූ අසද්දි
"ම්..., හෙට එයා එනවානේ. ඔයා ඇඟට ටිකක් හිර ඇඳුමක් අඳින්න හෙට. එක්කො ටිකක් කොට ගවුමක්.., පෑන්ටියයි බ්රා එකයි අද රෑ ඇඳගෙන නිදාගන්න. හරිද?"
" ඇයි විහා..., මෙහේ රස්නෙයි සමහර වෙලාවට රෑටත්"
"ඒකට කමක් නෑ ළමයෝ. එයාලා ආසයි ඒ සුවඳට. අහන්නකෝ ඉතිං..., ඔයා හෙට එයා එන වෙලාව ලංවෙලා ඒ ටික ගලවලා ලෑස්ති කරගෙන ඍන්න. එයාට පේන්නම හැබැයි ඒවා රෙදි වැලකට දාන්න ඕනි...,"
"අනේ...., මට ලැජ්ජයි ඕවා කරන්න විහා...,මම නරක කෙනෙක් කියලා හිතයි."
"පෘස්සුද අනේඔයාට.., රෙද්දක් දැම්මට නරක් වෙනවද.?"
"ම්..... ඒ වුනාට" හිරූ පවසද්දි
"ඔයා එහෙම කරන්නකෝ හෙට..., ලැජ්ජාව වගේ නෑ වැඩේ හරිගියොත් කෙල්ල ගම්ම ඉඳීවි."
"ම්...., මම බලන්නම්කෝ විහා..., මොකදෝ වගේ අනේ ඒ වුනාට."
"අනේ මෙයාගේ කෝලම්. ඕවා හැමෝටම නැ හිරූ..., "
කතාව තව මොහොතක් විය. එදින රාත්රියේ විහාරාගේ උපදෙස් ක්රියාත්මක විය. හිරූ සිතුවාටත් වඩා හැඟීමෙන් මත් වූවාය. දහඩිය ගතියක් වූ නමුත් යට ඇඳුම් සමඟින් ඈ නිදාගත්තේ හදවතින් සේකර තමන්ගේ කරගනිමිනි. එම සුන්දර මොහොතේ යෝනි දියරයෙන් තෙත් වූ යට ඇඳම ඇයගේ සුන්දර යෝනි පෙදෙස ආදරයෙන් ආවරණය කලේ තව නොබෝ දිනකින්ම මේ ආවරණය වෙනුවට ඇයව පසාරු කරනා විශාල ආවරණයක් පැමිණීමට නියමිත බව හඟවන්නාක් මෙනි.
පහුවදා උදෑසන 5ට පමණ නිවසේ දුරකතනය නාද විය. වයලට් ප්රතිචාර දක්වන්නට වූවාය.
"වයලට්...,"
"ආ.., සේකර මහත්තයා. Good morning මහත්තයා.."
"Morning වයලට්.., මම තව ටිකකින් එනවා. නෝනාව මාසයකට වඩා තියාගන්න වෙයි කියනවා මෙහේ., මේ......, අර වැඩේ ඉක්මනට කරගන්න බලන්න ඕන..., උඹට පුලුවන් නේද අද හිරූ නෝනාව පල්ලෙහා වත්තට එක්කන් යන්න."
"ආ..., හා මහත්තයා..., මම එක්කන් යන්නම් නෝනාව"
"හරි..., මම එද්දි කොහොමත් හවස් වෙයි ටිකක්. පුළුවන් නම් දවල් වෙන්න කලින් වත්ත පොඩ්ඩක් පෙන්නන්න නෝනාට. ඒ කරලා අර ගහ යට ගල් පතුර ලඟ ට ආපහු නෝනාව යවන්න පුලුවන් විදියට මොනවහරි කරන්න පුළුවන් නම්"
"හා අපේ මහත්තයා..." කියමින් සංවාදය අවසන් විය. සේකර කුමක් හෝ සැලසුම් කර ඇත. වයලට් හට ඇත්තේ උදෑසන හිරූ සමඟ වත්තේ ඇවිද නැවත හිරූව තනියම ඒ දෙසට යැවීමට සැලසුමක් හැදීමටය.
උදෑසන ආහාර වේල පිසින ගමන් වයලට් ක්රමයක් කල්පනා කරන්නට විය. උදෑසන 6.30 පමණ වන විට අවදි වූ හිරූ උදෑසන තේ පානයෙන් පසුව වයලට් සමඟ කතාබහක ඉන්නට විය.
"නෝනා අපේ වත්තට ගියෙත් නෑනේ. යංද නෝනේ ඇවිදලා එන්න. මේ කෑම ටිකත් කුරුල්ලන්ට එහෙම දාලා. ආ..., සමහර වෙලාවල් වලට මොණරෙකුත් එනවා"
"ඇනේ හා..., යමුකෝ වයලට්" කියමින් හිරූද එකඟ වූවාය. සේකර පැවසූ තැනට යන අතර විශාල ගස් දෙකක් මැද මඳක් අඳුරු පෙදෙසකි. ඒ ප්රදේශයෙන් යන විට හිරූට තරමක් හුරු ගන්ධයක් දැනෙන්නට විය. ඒ සේකර තනියම අතේ ගසා ශුක්ර නිදහස් කරන තැන විය. මෙය දත් වයලට් හිරූ දෙස බලන්නට විය. ඇයට විශේෂිත හඳුනාගැනීමක් නොපෙන්වුවත් හිරූට එය එතරම් වැදගත් නොවීය. සතුන්ට ආහාර දමා ආහාරයට සුදුසු ඵල වැල නෙලාගෙන විනාඩි 30ක පමණ පරිසර සංචාරය හිරූට සතුට දනවන්නට විය. නමුත් වයලට් විශාල වගකීමකය. හිරූ ව නැවත මේ තැනට තනියම එවීමට සැලසුමක් සකසා ඇත.
"අපි ආපහු යමුද නෝනේ"
"හා වයලට්. මෙහේ හරි ෂෝක් අනේ.., නිස්කලංකයි"
"අපිට ගානක් නෑ නෝනේ. දැන් පුරුදුයිනේ. නෝනාට හිතිච්ච වෙලාවක එන්න මෙහෙට. කවුරුත් බාධාවකුත් නෑ.., නිදහසෙ ඉන්න පුළුවන්"
"ඒක තමයි හැබැයි. පොත් කියවන්නත් නියමයි නේද වයලට්"
"අනේ ඔව් නෝනෙ. ඕන වැඩකට මෙතන තමයි හොඳම"
යටි අදහස් පෙරදැරි වයලට් හිරූට පැවසුවේ තමා රැගෙන ආ කුඩා කෝප්පයකුත් පිහියකුත හිරූට හොරෙන් ගල් තලාව මත තබා ආපසු පැමිණෙද්දිය.
මේ අතර සේකරගේ වාසනාවට මෙන් වයලට් උගුල් අටවද්දි විහාරා විසින් ද හිරූ ව අවුස්සා තිබීම මත පෙරදින තෙත්වූ යට ඇඳුම් ද සමඟින් හිරූ දහවල වෙනකම් සිටියේ සේකර පැමිණෙන තුරු ය. හදවතේ රිද්මය තරමක් වැඩි වී ඇති බවත් තනපුඩු යාන්තම් උල්වීගෙන එන බවත් හිරූට දැනෙන්නට විය.
"අනේ විහා..., මට බෑ වගේ හලෝ...,"
"ඒ මොකද හිරූ..., "
"අහන්නකෝ..., මං නරක කෙනෙක් කියලා හිතයි. අනික තවම මම ඒ මනුස්සයා ව හරියට දන්නෙත් නැහැනේ"
"අනේ මෝඩ හිරූ කෙල්ලේ..., මේ අහන්නකෝ. ඕක ඔහොම හිතෙනවා. මම කිව්ව වැඩේ ඔයා කරන්නකෝ..., එතකොට බලමු අපි. ආය ඒ මනුස්සයා ගමේ නම්බුකාරව ඉන්නවා කිව්ව හින්දා බය වෙන්න දෙයක් නෑ හිරූ..., අනික...., පළවෙනි දවසෙම මහ දේවල් වෙන්නේ නැහැනේ.., ඕක සාමාන්යදවසක වගේ කරන්න..,"
විහාරා පැවසුවාය.
"අනේ විහා... ඒ වුනාට..."
"ඒ වුනාට නෙමෙයි..., ඊයේ රෑ අරහෙම හිතුවහම ජූස් ගියා නේද.? එයිට වඩා සතුටක් එනවා ඇත්තටම වෙදංදි. හැමෝටම ඔහොම චාන්ස් එන්නේ නෑ හිරූ...., "
"හ්ම්ම්.....," හිරූ පවසද්දි
"මේ අන්න කිත්සිරි සර් එනවා. අද දවසම සර් එක්ක මම ඉන්න හදාගත්තා. ඔයා දන්නේ නැහැනේ හිරූ..., සර් ඊයේ කෝල් එකේදි කියනවා අද 4 පාරක්වත් එයාගේ ඒවා පොව්වනවාලු..., ආසයි හිරූ..., මේ එහෙනම් ඔයා හොඳට මම කිව්ව විදිහට කරන්න හොඳද? මම ගිහින් ඇවිත් කෝල් කොන්නම්..., බායි හිරූ...,"
කිත්සිරි සර්ගේ උකු දියරයට වහ වැටුණු විහාරා ඇමතුමෙන් සමුගත්තේ නිද්රාවට පත් හිරූගේ යෝනිය හැඟුම් ගණනාවකින් වල්මත් කරවමිනි. විහාරා සතුටින් විඳින ලිංගික සන්තර්පණය හිරූට ද අවශ්ය සේ දැනෙන්නට විය.
"හ්ම්ම..., විහාරා කියපු විදියට කරල බලනවා...," හිරූ තීරණය කරමින් සේකරගේ රථය පැමිණෙන තෙක් බලා සිටියාය.
පැයක් පමණ ගතවන විට දහවල කෑම වේලාවට ආසන්න කරමින් පැමිණෙන සේකරගේ රථයේ හඬ හිරූට ඇසෙන්නට විය. වැඩිවන හදගැස්මත් පෙරදින රාත්රියේ යෝනි දියරයෙන් තෙත්වූ යට ඇඳුමත් එතරම් වැඩී නැති පයෝධර ඉදිරියේ ආවරණයක් සේ රැඳී උන් බ්රෙසියරය ත් හිරූගේ සිනිඳු සිරුරෙන් ගැලවී යාමට අවසර ඉල්ලන්නට විය. ඇයගේ හුස්ම දහර ඇයගේ සිරුරේම දැවටෙද්දී බ්ලව්සයේ උඩ බොත්තම් දෙකක් විවෘත කර ඇය තම බ්රෙසියරය ගලවා පැත්තකින් තබා නැවත බොත්තම් දෙක දාගෙන කණ්නාඩිය ඉදිරියට ගියාය. ටිකෙන් ටික උල් වෙමින් පැවති පයෝධර බ්ලව්සය මත ලාවට පෙනෙන්නට වූයේ එය තරමක් විනිවද පෙනෙන බ්ලව්සයක් හෙයිනි. ඈ හුස්මක් ගෙන බ්ලව්සයේ ඉහලම බොත්තම නැවත ගලවා දමා සමමිතිකව සාදාගත්තාය. කණ්නාඩියෙන් නැවත බලද්දි ඇගේ පයෝධර වල ස්වභාවය එම විවරය අතුරින් ලාවට දිස්විය. කයේ ඉහල කොටසට අවශ්ය සරාගික පෙනුම ලැබී ඇත. ඇය සෙමින් සාය මත අත තබාගත්තාය. ඇයගේ දෑතින්ම වුවත් ඇයට නොදැනීම සාය ටිකෙන් ටික පහතට වූයේ යට ඇඳුමද ගලවා දැමෞමට පෙරමඟ තනමිනි. අලංකාර දෙපා වලින් ඉවත් වූ සායට පසුව යෝනි දියර නිසා ඇලී තිබුණු රෝස පැහැ පෑන්ටිය අදිමදි කරමින් යෝනියෙන් ඉවතට ආවේ සෙවල ගතිය ද සමඟිනි. ඈ වෙව්ලන්නට මෙන් විය. ජීවිතයට ඈ පිරිමියෙක් ඉදිරියට යට ඇඳුම් නැතුව ගියේ නැත. යෝනියට සමුදුන් පෑන්ටිය බ්රෙසියරය අසලටම ඉහලින් ගොස් වැටුනේ සාය නැවත කකුල් දෙක දිගේ ඉහලට එසවෙද්දීය. සාය පසුපසින් තරමක් පලා ඇති එකකි. සාමාන්ය පරිදි නම් දණහිසට පමණ වූ දිග සායේ පැලුම අඟල් 3ක් පමණ විය. එය එතරම් සරාගී නැත. විහාරා ඊට කදිම උපදෙසක් දුන්නාය. සාය ඉණට අඳිනවා වෙනුවට තවත් අඟල් කීපයක් ඉහලින් අඳින්නටය. හිරූ සාය තම නාභියට ලං වන්නට ඇන්දාය. දැන් සායේ අවසානය දණහිසට වඩා අඟල් කීපයක් ඉහලින් විය. පැල්ම නිසා තවත් ඉහලට පෙනෙන බව ඈ දන්නීය.
පෙනුම සකසා ගත් ඈ බර හුස්මක් හෙලා යට ඇඳුම් දෙකත් ගවුමකුත් අතට දමාගත්තේ රෙදි වැනීමට යන බව පෙන්වීමටය. මේ සියල්ල මෙසේ සිදුවද්දී සේකර ද නිවසට පැමිණ එළිමහනේ සිට වතුර වීදුරුවක් බොමින් සිටියේය. ඔහු සිටිනු දුටු හිරූ වේගවත් හදගැස්ම නිසා තරමක් සලිත වූවත් තැබූ පියවර ඉදිරියට තැබුවාය. වතුර බී අවසන් වූ සේකර ගෙදර එලියෙ පැත්තෙන් කුස්සිය දෙසට යන්නට පටන් ගත් හෙයින් කලබල වූ හෘරූ ඊට පෙර රෙදි වැලට යා ගැනීමට ගේ ඇතුලෙන් කඩිනමින් ගමන් ගත්තාය. යට ඇඳුම් කිසිත් නොමැතිව හිරූ කුස්සියේ දොරෙන්ම රෙදි වැලට ලඟා වද්දී සේකර මූණට මූණ හමුවීමෙන් ඈ තිගැස්සුණාය. සුහද සිනහව සේකරගේ මූණේ ඇදෙත්ම ලැජ්ජාශීලි සිනහවකින් සංග්රහ කල හිරූ බිම බලාගෙන රෙදි වැලට පියමං කලාය. වෙනදා සිටි තරුණිය තරමක් වෙනස් වී ඇත. ඈ සරාගිකය. තමා පහුකරගෙන ගිය හිරූගේ දපහිසට වනතෙක් දෙපා දුටුවේ අදය. තලෙලු පැහැ දෙපා සේකර කැමතිම හැඩයේ විය. දවසක ඈ තමා සතු වුවහොත් මේ දෙපා අහසට විසිවන සේ පහර එල්ල කරනු ඇත. එපමණක්ද නොව අඩියක් පාසා තබද්දි සැරින් සැරේ පෙනී නොපෙනී යන දණහිසෙන් ඉහල කොටස සේකරගේ නාගරාජයාට ප්රාණය එකතු කරන්නට විය.
පිම්බුණු කලිසම ඇතුව සිටි සේකර ක්ෂණිකව කුස්සියට යද්දි සිනහමුසුව වයලට් මේ සියල්ල බලා සිටියාය.
"උඹ මොකද හිනාවෙන්නේ" ලැජ්ජාව වසා ගැනීමට සේකර ඇසුවේය.
"නෑ අපේ මහත්තයා. බලන්නකෝ පුංචි නෝනාගේ හැඩ. දෙන දෙයියෝ ගෙටම ගෙනත් දෙනවා..,"
"ඒක තමයි වයලට් මාත් බැලුවේ. මොකක්දෝ වෙනසක් පේනවා. හ්ම්ම්..., උඹ මුකුත් සැලැස්මක් එහෙම හැදුවද?"
"අප්පේ... නැතුව. මහත්තයට තියෙන්නේ මහත්තයට පුරුදු අර රූස්ස ගස් දෙක අස්සට යන්න විතරයි. මම නෝනාව එවන්නම්කෝ..."
"උඹ මොනවා කියලද එවන්න හදන්නේ කෙල්ලව"
"මම පිහියකුයි කෝප්පෙයි තියලා ආවා මහත්තයා ගල් පතුර උඩ. මහත්තයා ගිහින් ඔය ඍන්න සර්පයාව හුඹහෙනං එලියට අරන් ලෑස්ති කරගන්නකෝ..., මම විනාඩි 5න් නෝනාව එවන්නම්"
"උඹ මාරයිනේ බං වයලට්..., උඹ කියන්නේ දැන් යන්න කියලද?"
"ඔව් මහත්තයා. මහත්තයා යන්න.., මම එවන්නම් වෙලාවටම"
සේකරගේ සතුට නිම් නැති විය. කුස්සියෙන් පිට වීමට යද්දිම හිරූ කුස්සියට ඇතුළු වූවාය. සේකරට ලැජ්ජාවෙන් පිළිතුරු දුන් හිරූ වයලට් සමඟ එක් වද්දි සේකර රෙදි වැල පසුකර යන්නට විය. අහෝ... පුදුමයකි. නාඹර යුවැතියගේ යට ඇඳුම් දුටූ පළමු වතාව මෙය විය. ඇයට වෙන් වූ වෙනම රෙදි වැල වෙනුවට මෙහි යට ඇඳුම් එල්ලීම ඔහුට කල ආරාධනාවක් දැයි සිතමින් වටපිට බලා ඒ අසලට යන සේකර දුටුවේ පෑන්ටියේ යම් පැල්ලමක් ඇති බවය. තව ටිකක් ලං වූ සේකරට ඇස් උඩ යන්නට විය. මෙය සේදීමකින් තොරව වැලට දැමූ එකකි. මඳක් ලං වූ සේකර එහි සුවඳ බලන්නට වූයේ ඉවසුම් නැති කමිනි. අහෝ..., ජීවිතයේ විඳි සුන්දරම පුසුඹ එය විය. නාඹර යෝනි දියරයක තෙත පැල්ලම මෙලොව ඉහලම සුවඳ පිටකරන්නට වූයේ නාගරාජයා දරුණු කරමිනි. ඒ අසලම වූ පයෝධර වැස්ම තරමක් දාඩිය ගන්ධයක් වූවද නැගී සිටින සර්පයා තව තවත් ප්රාණවත් කරන්නට සමත් විය. ඉවසුම් නැත. වහාම තම ස්වයං වින්දන කලාපයට සේකර ගියේ ඉක්මණින් ශුක්ර දියර කැලයට මුදා හැරීමටය. එම රූස්ස ගස් දෙක අතරට ගිය සේකරට ගල් තලාව මත වූ පිහියත් කෝප්පයත් දැකගත හැකි විය. තමා ස්වයං වින්දනය කරන තැනට එම ගල් පතුර මීටර 10ක් පමණ ඈතින් ඇත. නමුත් එහි සිට බලන කෙනෙකුට හොඳින් ලිඟුව පෙනෙනු ඇත. කලිසමේ සිපරය හා බෙල්ටය ගැලවූ සේකර අඟල් 7ක් පමණ වූ ටොපා තරමක් විශාල වූ ලිඟුව ආදරයෙන් එළියට ගත්තේය. පෙරසම ඉදිරියට පසුපසට චලනය විය. නාඹර යෝනි දියර සුවඳ ලිඟුවට ප්රාණය එක් කරන්නට විය.
"නෝනේ.... මට පොඩි උදව්වක් කරනවද?"
වයලට් සමඟ ආහාර පිසීමට එක්වී සිටි හිරූගෙන් වයලට් ඇසුවාය.
"මොකක්ද වයලට්.., කියන්න"
"අනේ නෝනේ..., මට උදේ පිහියකුයි කෝප්පෙකුයි අමතක වුණා ගල් තලාව උඩ. නෝනෙට පුළුවන්ධ අර උදේ අපි ගියපු තැනට ගිහින් ඒක අරං එන්න?"
"අනේ පොඩි වැඩක්නේ වයලට්. ඉන්න මම අරං එන්නම්"
"අනේ කමක් නැද්ද නෝනේ"
"අයියෝ..., ඕක සුලූ දෙයක්නේ වයලට්"
කියමින් හිරූගේ දෙපා පොඩි වත්ත දෙසට හැරී ප්රයමං කරන්නට විය. රෙදි වැලේ ඇඳුම් නිරුපද්රිතව ඇත. අහෝ සේකර මං ගැන වැරදියට හිතලවත් ද? විහාරාගේ ඕන්නැති වැඩ හින්දා තමයි සේරම. තමාටම කියාගනිමින් හිරූ ටිකෙන් ටික රූස්ස ගස් දෙක අසලින් යන්නට විය. ගස් අතර නාගයා සුරතල් කරමින් සිටි සේකර හිරූගේ පැමිණීම දුටුවාය. ලිගුවට ඉවසුම් නැත.
ඈ පෙරලාගෙන තමා සතු කරගැනීමට තරම් සිතුණි. සේකර සිටින තැන මාර්ගයේ යද්දි නොපෙනෙන සුපිරි තෑනකි.මේ කිසිත් නොදන්නා හිරූ කණස්සල්ලෙන් ගල් පතුර මත වූ භාණ්ඩ අතට ගෙන හැරෙද්දිම තරමක් ඈතින් යමක් සෙලවෙනු දුටුවාය. තිගැස්සුණු ඈ දුටුවේ මනුස්සයෙකුගේ අතක් ඉදිරියට පසුපසට යන අයුරකෘ. තරමක් ඈත් මෑත් වී බැලූ හිරූ දුටුවේ ඒ සේකර බවය. ඇයට සිතාගත නොහැකි විය. අතේ තිබූ භාණ්ඩ අතහැරී ශබ්ද නගමින් බිම වැටෙන්නට වූයේ ඇයගේ දෑතින් මුඛය වසා ගනිමිනි. ඇයට පුදුමයකි. එය විශාලය. පෙර දැක තිබූ එකම එක මෙන් නොව. මෙය ගාම්භීර ලිඟුවකෘ. විහාරා පැවසුවේ සැබෑවකි. හිරූවත් නොසිතූ ආසාවක් ඈ තුල විය. දෑස් දල්වා බලා සිටින හිරූට පෙනෙන්නටම සේකර තරමක් සෙමින් ලිඟව වින්දනය කර පෙන්වූයේ විශාල ටොපා ද හොඳෘන් පෙන්වමිනි. හිරූ වල්මත් විය. ඇයගේ යෝනිය කිති කැවී යන්නට විය. උගූර වේලෙන්නට වූයේ එම පවස නිවන්නට නම් සේකරගේ දියරයම උවමනා බව කියන්නාක් මෙනි. යෝනිය නැවත තෙත් වන්නට වූයේ යෝනි දියරය සේකරට පවස නිවනු ඇතැයි පවසමිනි. සේකර සැරින් සැරේ තමා දෙස බලන බව හිරූට දැනුනත් වල්මත්බව නිසා ඈ ලිඟුව දෙසම බලා සිටින්නට විය. විනාඩි කීපයකින් පසුව දින ගණනාවක ශුක්ර තරලය මහත් පීඩනයකට ලක් වූ හෝස් වෑල්වයක් පුපුරා ලිහිසි දියර විදෘන්නා සේ සේකරගේ ලිඟවට සමුදුන්නේ අවට ගහ කොල සුදු පැහැයෙන් වසාලමිනි. එය දුටු හිරූ තවත් වල්මත් වන්නට විය. තම පැරණි පෙම්වතා සේකර සමඟ සන්සන්දනය කරන්නට වත් නොහැක. දියර ප්රමාණය සහ ලිඟවේ පෙනුම සේකරගේ දිනුම විය. විසවූ දියරයට. සුව වෑස්සෙන එල්ලා වැටෙන ශුක්ර බිඳු කීපය සේකර ලේන්සුවකින් පිසදා ගත්තේ හිරූට පේන්නමය. කඩනමින් කලිසම ඇඳගත් සේකර වහාම පිට වී රෙදි වැල ලඟ නවතින්නට විය. හිරූ බලා සිටියේ ගොදුරක් ගිලින්නා මෙනි. එයින් සේකර දැනගත්තේ ඈ හටද අවශ්යතාව ඇති බවයි. පළමු පියවර අති සාර්ථකය. නාඹර මුවැත්තිය තව නොබෝ දිනකින්ම තම දැඩි රළු පහරවල් අඬ අඬ ඉවසනු ඇත. මේ සියල්ල සිතමින් සේකර තම දියර පිස දැමූ ලේන්සුව හිරූගේ යට ඇඳුමට ආසන්නයේම එල්ලා තම කාමරයට ගියේය.
සෘදු වූ දෙය සිහිනයක මෙන් වූ හිරූ අතෞශයෘන් රාගිකව සිටියාය. තමා හට ඒ ආසන්නයට ගියා නම් ඒක අල්ලන්නවත් තිබුණා යයි සිතෙන්නට විය. භාණ්ඩ නැවත අතට ගත් ඈ ගස් දෙක අසලින් යද්දි ඉබේටම සේකර සිටි තැනට හැරුණාය. ශුක්ර වලින් වැසුණු ශාක පත්ර ලඟ දණගසාගත් ඈ දෑස් පියාගෙන සුවඳ විඳින්නට විය. අහෝ..., මේ තරම් සැර අමුතු සුවඳක් ඈ විඳ නැත. ඇය එක් තීරණයකට පැමිණියාය. තමා සේකරට විවෘත විය යුතුය. කන්යාභාවය මේ ආකාර ලිඟුවකට පුද දීම කිසිසේත් පාඩු නැත. එසේ සිතමින් කඩිනමින් හිරූ නැවත කුස්සියට පැමිණියේ රෙදි වැල මත වූ ශුක්ර ලේන්සුව නොදකිමිනි. ඉක්මනින් කුස්සියේ වැඩට කල උදව් අවසන් වී ඈ කාමරයට ගියේ කලවය මත සෞතලට දැනෙන දියර පහස වීමසීමටය. අහෝ..., විශාල නාගයා දුටු තම සුරතල් යෝනිය සතුටු කඳුළු පිටකර ඇත. ඈ සිහින ලොවේ තනිවූයේ විහාරාගේ ඇමතුමට මොහොතකට පෙරය.
"හිරුවෝ..., වැඩේ ගොඩද?"
"අම්මෝ විහා.., මට පිස්සු වගේ...,"
කතාවට හිරූ මුල පුරන්නට විය. ඈ පවසන වදනින් විහාරාද ඇවිස්සී ඇයටද සේකර අවශ්ය බව පවසන්නට විය. හිරූට එය නැවත දැකීමට අවශ්ය බව තේරුම් ගත් විහාරා තව සැලසුමක් ඇයට ලබා දුන්නාය. ඒ අද දිනම සවස ඉටු කිරීමටය. එය සතුටින් බාර ගත් හිරූ දුරකථන ඇමතුමට සමුදී සිහින මවන්නට වූවාය. ඒ විශාල නාගයා තම හුඹස තුල එහාමෙහා යනු ඇත. කෙතරම් වේදනාකාරී වුවද ඉවසිය යුතුය. තම ජීවිතයම සේකරගේ ලිඟු පහසට ලොල් වී ඇති බවක් ඇයට සිතෙන්නට විය. අහෝ ඈ සේකරගේ හැටි නොදන්නීය. කාන්තාව අවුලන සේකරගේ සැලසුම් නොදන්නීය. සේකරගේ අලවංගුවට විවෘත වන හුඹස සමහරවිට සේකරගේම යහළු වයසක මිතුරන්ගේ ද කෙලි භාණ්ඩය වීමටද හැක. විටෙන් විට නොව එකවර දරුණු විශාල නාගරාජයන් 10 - 12 දෙනෙකු විසින් වුවද ඒ ශ්වේත පැහැ දියර පුරවාගන්නා රතිගුලක් ද විය හැක. මේ කිසිවක් තවමත් ස්ථීර නැත. නමුත් යම් දිනක හිරූ සේකරගේ මුව පහසින් මුළු සිරුරම සනසා ගනු ඇත.
📌අලුත්ම ව - ල කතා කියවන්න කැමති අය whats app චැනල් එකට එකතු වෙන්න👇👇
https://whatsapp.com/channel/0029VbDiLWF9sBIH7tZnrw2m
හෝ
📌අලුත්ම ව - ල කතා කියවන්න කැමති අය telegram එකට එකතු වෙන්න👇👇
https://t.me/waallkatha
.jpg)
Comments
Post a Comment